Wat nodigen we eigenlijk uit met smudgen en altaren? 

Uitgelichte post
 

Als je wilt, kun je allerlei uitheemse tools en smudge spullen via het internet bestellen. Je krijgt er zelfs een uitleg bij hoe je ermee zou moeten werken zonder dat je er verstand van hebt of je voorouders ooit met deze middelen gewerkt hebben. Maar het ziet er wel mooi uit op de foto en het ruikt zo lekker. Is dit zuiver? Of geeft het ons een gevoel van schijnveiligheid? Zijn er wel kwade geesten in jouw ceremonie die je moet wegjagen? Waarvoor maken we eigenlijk een altaar?

Tijdens deze specifieke ceremonie besefte ik dat we in Nederland smudgen, niet omdat onze voorouders dit altijd precies zo deden of omdat we zelf grondig onderzoek hebben gedaan, maar omdat het is overgenomen, waarschijnlijk tijdens tijden van kolonisatie, uit het buitenland. Het doet me denken aan het spel waarbij iemand een woord zegt dat wordt doorgegeven en uiteindelijk een heel ander woord oplevert. Tijdens de ceremonie werd Copal aangestoken. In tijden waarin mensen niet zo rijk waren, werd Copal gezien als een vervanger van goud vanwege de kleur. In tegenstelling tot wat wij denken, namelijk dat je het kwaad ermee verjaagt, wordt het gezien als een offer om God en onze voorouders te eren.

Het oor van God

Het altaar wordt gezien als een middel om het goddelijke en onze voorouders te verwelkomen en offers te brengen. Zo wordt het altaar liefdevol ‘het oor van God’ genoemd. Alles wat je kwijt wilt, kun je daar neerleggen en zal worden gehoord. Het reinigen van je energie en aura gebeurt vooral met verse, levende kruiden en aqua de florida die langs je lichaam wordt gehaald tijdens de ceremonie. Er wordt dus niet vooraf en achteraf gesmudged om kwade geesten en energie te verdrijven. Ik denk hier vaak aan als ik hoor dat iemand gestopt is met smudgen omdat het hen juist paranoïde maakte. 

Alles wat je aandacht geeft, groeit.

Filter blog posts

Verken de categorieën

als je het kan dromen is het er ook voor jou

Ontmoet het mens achter de magie

Ooit was mijn pad uitzichtloos..

Ik was vaak alleen maar bezig met dissociëren en even niet Thirza hoeven zijn. Toch voelde ik altijd een sprankje hoop, een kracht die dieper ging dan mijn pijn, die me eraan herinnerde wie ik écht was. Diep van binnen wist ik dat ik nog niet op mijn pad liep, alleen was dit slechts een stip op de horizon om naar toe te ‘overleven’ totdat zichtbaar zou worden wat het dan wel was voor mij..